مسائل فطرى ، با سرشت انسانى آميخته گرديده است . كودك در نخستين روزهاى زندگى ، هر موقع صدايى را بشنود ، بىاختيار متوجه سمتى مىشود كه صدا از آن طرف آمد ، و اگر توانايى سخن گفتن داشته باشد ، فوراً از مادر ونزديكان خود از علت حادثه سراغ مىگيرد . در طول تاريخ ، روى اين دو اساس محكم ، يعنى « فطرت وقانون عليت » ، كاخ رفيع ومحكم خداپرستى استوار شده است و تا ابد اين كاخ ، استوار وخلل ناپذير خواهد ماند . همان‌طور كه در اثبات وجود خدا دو راه در اختيار داشتيم ، گاهى از طريق فطرت پىبه وجود مىبرديم و هر انسانى خود را در شرايط خاصى خداخواه وخداجوى مىديد و گاهى از طريق مشاهدهء دلايل وجود او ، به تصديق او برمىخواستيم ؛ همچنين است وحدانيت ويكتايى او ، گاهى با دلايل عقلى وفلسفى پىبه يگانگى او مىبريم ، و گاهى راهنماى ما در پيمودن اين راه ، فطرت وسرشت انسانى است و خود فطرت بهترين راهنما در اين موضوع مىباشد . سرشت هر انسانى بر وحدانيت ويگانگى او گواهى مىدهد ، زيرا در مواقعى كه تمام اسباب مادى وعلل طبيعى از كار مىافتد وبشر خود را بر لب پرتگاه ونابودى مىبيند ، بىاختيار زنگ غفلت و غبار فراموشى از روى دل وروان انسان زدوده مىشود ، و روح ما به نقطهء مرموزى كه او را عالم وآگاه بر وضع خويش ، وقادر وتوانا